Jak negocjować cenę nieruchomości przed złożeniem wniosku kredytowego?

Dobra negocjacja nie polega przy tym na rzuceniu przypadkowej kwoty niższej o 10 czy 15%. Znacznie skuteczniejsze jest sprawdzenie cen podobnych nieruchomości, stanu prawnego i technicznego lokalu, sytuacji sprzedającego oraz własnego budżetu. Dzięki temu możesz uzasadnić swoją propozycję i jednocześnie nie zobowiązać się do zakupu mieszkania, którego bank później wyceni znacznie niżej.

​​​​Dlaczego warto negocjować cenę mieszkania przed złożeniem wniosku o kredyt?

Wyobraź sobie, że znalazłeś mieszkanie wystawione za 800 000 zł. Masz 160 000 zł oszczędności i zakładasz, że pozostałe 640 000 zł sfinansujesz kredytem hipotecznym.

Po negocjacjach właściciel zgadza się sprzedać lokal za 760 000 zł. Jeśli nadal przeznaczysz na zakup 160 000 zł własnych środków, potrzebujesz już tylko 600 000 zł kredytu.

To 40 000 zł mniej kapitału do pożyczenia.

W praktyce może oznaczać nie tylko mniejszą ratę, ale również niższy całkowity koszt odsetek. Mniejsza kwota kredytu może też sprawić, że zakup łatwiej zmieści się w Twojej zdolności kredytowej. Nie oznacza to jednak automatycznie, że bank zaakceptuje finansowanie – zdolność kredytowa i nieruchomość są oceniane niezależnie.

Jest jeszcze jeden powód, dla którego kolejność ma znaczenie.

Bank potrzebuje informacji o konkretnej nieruchomości i transakcji, a wycena wykonana na potrzeby kredytu nie musi być identyczna z ceną ustaloną ze sprzedającym. Ustawa o kredycie hipotecznym przewiduje, że wyceny nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy wskazany w drodze porozumienia pomiędzy kredytodawcą a konsumentem.

Dlatego cena z ogłoszenia to dopiero punkt wyjścia.

O ile można negocjować cenę nieruchomości?

Nie ma uniwersalnej zasady mówiącej, że cenę mieszkania należy negocjować np. o 5%, 10% albo 15%.

Taka reguła byłaby wygodna, ale mogłaby prowadzić do złych decyzji.

Mieszkanie wystawione za 700 000 zł może być:

• wycenione prawidłowo,

• wystawione za 30 000 zł więcej, niż właściciel faktycznie oczekuje,

• zdecydowanie przewartościowane,

• albo przeciwnie – oferowane poniżej cen podobnych lokali w okolicy.

Dlatego zamiast pytać: „ile procent zejść z ceny mieszkania?”, lepiej odpowiedzieć sobie na trzy pytania:

1. Ile rzeczywiście warte są podobne nieruchomości?

2. Jakie dodatkowe koszty poniosę po zakupie?

3. Ile maksymalnie mogę zapłacić, aby transakcja nadal była dla mnie bezpieczna finansowo?

W poradnikach dotyczących negocjacji często pojawia się słuszna rada, aby przed rozmową poznać ceny w okolicy i przygotować alternatywne oferty. Dzięki temu nie negocjujesz wyłącznie na podstawie emocji i nie jesteś uzależniony od jednego mieszkania.

Jak negocjować cenę nieruchomości krok po kroku?

1. Najpierw sprawdź, ile nieruchomość może być rzeczywiście warta

Zacznij od rynku, a nie od rozmowy ze sprzedającym.

Sprawdź mieszkania:

• w tej samej dzielnicy lub najbliższej okolicy,

• o podobnej powierzchni,

• zbliżone pod względem liczby pokoi,

• znajdujące się w budynkach o podobnym wieku,

• w podobnym standardzie,

• na zbliżonym piętrze,

• z windą lub bez windy,

• z miejscem parkingowym, garażem, balkonem czy komórką lokatorską.

Pamiętaj jednak o bardzo ważnej różnicy: cena ofertowa nie jest ceną transakcyjną.

To, że właściciel wystawił mieszkanie za 14 000 zł za m², nie oznacza jeszcze, że właśnie tyle lokal jest wart ani że za taką kwotę zostanie sprzedany.

Podobnie patrzy na nieruchomość rzeczoznawca. Analizuje jej cechy oraz rynek i wykorzystuje dane o nieruchomościach podobnych. Jeżeli ceny osiągane w rzeczywistych transakcjach są niższe od cen widocznych w ogłoszeniach, operat może wskazać wartość niższą od oczekiwań sprzedającego.

2. Ustal trzy kwoty przed rozpoczęciem negocjacji

Zanim zadzwonisz do właściciela, określ:

cenę idealną – kwotę, za którą zakup byłby dla Ciebie szczególnie atrakcyjny,

cenę docelową – realny poziom, na którym chciałbyś zakończyć rozmowy,

cenę maksymalną – granicę, której nie przekroczysz.

Ta ostatnia jest najważniejsza.

Może zastanawiasz się: dlaczego ustalać limit przed negocjacjami?

Ponieważ oglądając mieszkanie, łatwo zacząć myśleć: „to właśnie tutaj chcę mieszkać”. Wtedy cena przestaje być czysto finansową decyzją. Pojawia się obawa, że ktoś inny kupi lokal i okazja przepadnie.

Maksymalna cena ustalona wcześniej działa jak finansowy bezpiecznik.

3. Dokładnie sprawdź nieruchomość

Negocjowanie ceny nie powinno zaczynać się od zdania:

„Dam 50 tys. mniej”.

Najpierw sprawdź, czy masz ku temu argumenty.

Zwróć uwagę m.in. na:

• instalację elektryczną,

• instalację wodno-kanalizacyjną,

• okna,

• podłogi,

• ściany i sufity,

• ślady wilgoci,

• stan łazienki i kuchni,

• wiek źródła ogrzewania,

• stan balkonu lub tarasu,

• standard części wspólnych budynku,

• planowane remonty wspólnoty lub spółdzielni.

Jeżeli mieszkanie wymaga remontu, spróbuj oszacować jego koszt jeszcze przed złożeniem oferty.

Inaczej brzmi:

„Mieszkanie jest dla mnie za drogie”.

A inaczej:

„Lokal mi odpowiada, ale instalacja elektryczna wymaga wymiany, łazienka remontu, a okna są stare. Przy obecnych kosztach prac muszę uwzględnić dodatkowy wydatek. Dlatego mogę zaproponować 675 tys. zł zamiast 710 tys. zł”.

Druga propozycja opiera się na faktach, a nie na próbie przypadkowego zbicia ceny.

4. Sprawdź stan prawny, zanim cena przysłoni Ci ryzyko

Dobra cena nie rekompensuje poważnych problemów prawnych.

Przed związaniem się ze sprzedającym sprawdź przede wszystkim księgę wieczystą i ustal:

• kto jest właścicielem nieruchomości,

• czy nieruchomość jest obciążona hipoteką,

• czy znajdują się w niej inne prawa lub roszczenia,

• czy dane nieruchomości są zgodne ze stanem faktycznym.

W przypadku niektórych lokali potrzebne będą dodatkowe dokumenty, np. informacje ze spółdzielni czy dokumenty dotyczące podstawy nabycia.

Jest to szczególnie ważne przy kredycie hipotecznym, ponieważ dla banku nieruchomość będzie zabezpieczeniem spłaty zobowiązania. Jej stan prawny musi więc pozwalać na ustanowienie zabezpieczenia.

5. Dowiedz się, dlaczego właściciel sprzedaje mieszkanie

Cena nie jest jedynym przedmiotem negocjacji.

Dla jednej osoby najważniejsza będzie maksymalna kwota. Dla innej – szybka sprzedaż. Jeszcze inny właściciel może potrzebować więcej czasu na wyprowadzkę.

Dlatego warto zapytać:

• Jak długo mieszkanie jest na sprzedaż?

• Z czego wynika decyzja o sprzedaży?

• Kiedy właściciel chciałby podpisać umowę?

• Czy zależy mu na szybkim wydaniu mieszkania?

• Czy otrzymał już inne oferty?

Nie chodzi o przesłuchiwanie sprzedającego. Chodzi o poznanie jego potrzeb.

Jeżeli właściciel kupił już inne mieszkanie i zależy mu na zamknięciu transakcji, pewny kupujący z przygotowanym finansowaniem może być dla niego bardziej atrakcyjny niż osoba proponująca nieco wyższą cenę, ale niezdecydowana.

6. Nie pokazuj od razu maksymalnego budżetu

Jeżeli możesz zapłacić maksymalnie 750 000 zł, nie oznacza to, że właśnie od tej kwoty powinieneś rozpocząć rozmowę.

Potrzebujesz przestrzeni do negocjacji.

Przykładowo mieszkanie jest wystawione za 780 000 zł. Z analizy podobnych ofert, stanu nieruchomości i potrzebnego remontu wynika, że rozsądną ceną byłoby około 740–750 tys. zł.

Możesz rozpocząć rozmowę niżej, np. od 725–730 tys. zł, przedstawiając konkretne uzasadnienie. Sprzedający może odpowiedzieć własną kontrpropozycją.

Istotne jest jednak, aby pierwsza oferta nie była absurdalnie niska. Propozycja oderwana od realiów rynku może zakończyć rozmowę, zanim właściwe negocjacje w ogóle się rozpoczną.

7. Ustępuj małymi krokami

Wyobraź sobie, że proponujesz kolejno:

720 000 zł,

730 000 zł,

740 000 zł,

750 000 zł.

Sprzedający szybko zauważy, że za każdym razem podnosisz cenę o 10 000 zł. Może więc oczekiwać kolejnego ruchu.

Lepszym rozwiązaniem jest stopniowe zmniejszanie ustępstw, np.:

725 000 zł,

735 000 zł,

741 000 zł,

744 000 zł.

W ten sposób pokazujesz, że zbliżasz się do swojej granicy.

Podstawową zasadą pozostaje jednak jedno: każde ustępstwo powinno być świadome. Nie podnoś ceny tylko dlatego, że w rozmowie zapadła niezręczna cisza.

8. Negocjuj nie tylko cenę

Czasem sprzedający nie chce zejść z ceny ani o złotówkę. To nie musi oznaczać końca negocjacji.

Możesz rozmawiać również o:

• pozostawieniu wyposażenia,

• miejscu parkingowym,

• komórce lokatorskiej,

• terminie wydania nieruchomości,

• poniesieniu określonych kosztów przez sprzedającego,

• naprawieniu konkretnej usterki przed sprzedażą.

Na rynku pierwotnym zakres negocjacji może być jeszcze szerszy. Deweloper, który nie chce oficjalnie obniżyć ceny mieszkania, może być bardziej otwarty na rabat na miejsce postojowe, komórkę lokatorską, pakiet wykończeniowy lub inne elementy oferty. Możliwość negocjacji zależy jednak od popytu na konkretną inwestycję i liczby dostępnych lokali.

Zawsze przelicz wartość dodatków na pieniądze. „Gratis” wart według sprzedającego 20 000 zł niekoniecznie jest wart 20 000 zł dla Ciebie.

Jak negocjować cenę mieszkania z rynku wtórnego?

Na rynku wtórnym masz zwykle więcej indywidualnych argumentów negocjacyjnych.

Szczególnie istotne są:

• czas obecności ogłoszenia na rynku,

• stan techniczny mieszkania,

• konieczność remontu,

• stan budynku,

• piętro i dostępność windy,

• wysokość czynszu,

• układ pomieszczeń,

• hałas,

• ekspozycja okien,

• otoczenie nieruchomości,

• stan prawny.

Jeżeli widzisz to samo ogłoszenie od wielu miesięcy, może to oznaczać, że cena została ustalona powyżej poziomu akceptowanego przez kupujących. Nie jest to jednak reguła – przyczyną może być również nietypowa nieruchomość albo ograniczona grupa potencjalnych nabywców.

Warto też sprawdzić, czy oferta była już przeceniana.

Jak negocjować cenę mieszkania z deweloperem?

Rozmowa z deweloperem wygląda inaczej niż negocjacje z właścicielem mieszkania z rynku wtórnego.

Handlowiec zwykle ma określone granice rabatowe, a możliwość negocjacji może zależeć od konkretnego lokalu.

Większego pola do rozmowy możesz spodziewać się np. przy:

• ostatnich lokalach w inwestycji,

• mieszkaniach o mniej popularnym układzie,

• lokalach na parterze lub o mniej atrakcyjnej ekspozycji,

• inwestycjach już ukończonych,

• zakupie mieszkania wraz z miejscem postojowym lub komórką.

Porównaj kilka inwestycji i poproś o konkretne oferty. Alternatywa jest jednym z najmocniejszych narzędzi negocjacyjnych – jeśli wiesz, że możesz kupić porównywalny lokal gdzie indziej, znacznie łatwiej zrezygnować z niekorzystnej propozycji.

Jak wykorzystać kredyt hipoteczny jako argument w negocjacjach?

Sam fakt, że kupujesz mieszkanie na kredyt, nie jest argumentem za obniżeniem ceny. Sprzedający otrzyma przecież zapłatę niezależnie od tego, czy środki będą pochodzić z Twoich oszczędności, czy z banku.

Znaczenie może mieć natomiast Twoje przygotowanie do zakupu.

Jeżeli:

• znasz swoją orientacyjną zdolność kredytową,

• masz wymagany wkład własny,

• przygotowałeś dokumenty potrzebne do wniosku,

• porównałeś oferty kredytów,

• możesz szybko rozpocząć procedurę bankową,

jesteś dla sprzedającego bardziej przewidywalnym kupującym.

Nie obiecuj jednak „pewnego kredytu”, dopóki nie masz decyzji banku. Nawet wysoka zdolność kredytowa nie gwarantuje, że bank zaakceptuje konkretną nieruchomość i pełną wnioskowaną kwotę.

Co, jeśli bank wyceni mieszkanie niżej niż ustalona cena?

To jeden z najważniejszych elementów negocjacji przed złożeniem wniosku hipotecznego.

Załóżmy, że ustaliłeś ze sprzedającym cenę 700 000 zł.

Chcesz wykorzystać:

• 140 000 zł własnych środków,

• 560 000 zł kredytu.

Przy wartości nieruchomości wynoszącej 700 000 zł relacja kredytu do wartości zabezpieczenia wynosi 80%.

Jeśli jednak bank przyjmie wartość mieszkania na poziomie 650 000 zł:

560 000 zł / 650 000 zł × 100% = ok. 86,2%.

LtV wzrasta mimo tego, że ani cena zakupu, ani kwota kredytu się nie zmieniły. W zależności od polityki banku może to oznaczać potrzebę wniesienia większej ilości własnych środków albo zmniejszenia kwoty kredytu.

Czy wiesz, że taka sytuacja może stać się również argumentem do ponownej rozmowy ze sprzedającym?

Jeżeli operat pokazuje niższą wartość i są ku temu obiektywne podstawy rynkowe, możesz spróbować renegocjować cenę. Sprzedający nie ma jednak obowiązku jej obniżyć.

Czy niższa cena mieszkania oznacza mniejszy wkład własny?

Może oznaczać, ale nie należy patrzeć wyłącznie na cenę zakupu.

Przyjmijmy dla uproszczenia, że bank finansuje 80% wartości zaakceptowanej nieruchomości.

Jeżeli mieszkanie kosztuje 600 000 zł, 20% tej kwoty to 120 000 zł.

Po wynegocjowaniu ceny 570 000 zł analogiczne 20% wynosi 114 000 zł.

Różnica to 6 000 zł.

W praktyce wysokość wymaganego wkładu zależy jednak od zasad konkretnego banku, poziomu LtV oraz wartości nieruchomości przyjętej do zabezpieczenia. Najczęściej banki oczekują wkładu odpowiadającego 20% wartości, choć część ofert pozwala na finansowanie przy niższym udziale własnym, zwykle przy spełnieniu dodatkowych warunków.

Na co uważać przy umowie przedwstępnej po zakończeniu negocjacji?

Wynegocjowałeś atrakcyjną cenę? To jeszcze nie koniec.

Teraz ustalenia trzeba prawidłowo przenieść do dokumentów.

Umowa przedwstępna powinna określać istotne postanowienia przyszłej transakcji. Wynika to wprost z art. 389 Kodeksu cywilnego.

Przy zakupie finansowanym kredytem zwróć szczególną uwagę na:

• ostateczną cenę sprzedaży,

• wysokość wpłacanych środków,

• termin podpisania umowy przyrzeczonej,

• sposób i termin zapłaty pozostałej części ceny,

• termin wydania nieruchomości,

• dodatkowe ustalenia dotyczące wyposażenia,

• zasady postępowania, jeśli nie otrzymasz finansowania.

Bankowa procedura kredytowa wymaga czasu. Nie zgadzaj się więc automatycznie na bardzo krótki termin tylko dlatego, że sprzedający chce szybko zakończyć transakcję.

Zadatek a kredyt hipoteczny – gdzie pojawia się ryzyko?

Zadatek może zabezpieczać wykonanie umowy, ale przy zakupie finansowanym kredytem trzeba dobrze rozumieć jego konsekwencje.

Zgodnie z art. 394 Kodeksu cywilnego, jeśli nie ustalono inaczej, w przypadku niewykonania umowy przez jedną ze stron druga może odstąpić od umowy i zachować otrzymany zadatek, a jeśli sama go wpłaciła – żądać kwoty dwukrotnie wyższej.

Dlatego sama odmowa kredytu nie powinna być automatycznie traktowana jako gwarancja odzyskania zadatku. Znaczenie ma treść zawartej umowy oraz okoliczności konkretnej sprawy.

Kupując nieruchomość na kredyt, warto odpowiednio uregulować w umowie skutki nieuzyskania finansowania. Przy wysokiej kwocie zadatku lub niestandardowej transakcji rozsądne może być skonsultowanie zapisów z notariuszem albo prawnikiem zajmującym się nieruchomościami.

Wpłacony i prawidłowo udokumentowany zadatek może być natomiast zaliczany przez bank jako część wkładu własnego.

Jakich błędów unikać podczas negocjowania ceny nieruchomości?

Podczas negocjacji łatwo skupić się wyłącznie na tym, ile uda się obniżyć cenę. Tymczasem równie ważne jest to, aby nie osłabić własnej pozycji i nie podjąć decyzji pod wpływem emocji.

Najczęstsze błędy to:

• Zbyt silne przywiązanie do jednej nieruchomości. Jeśli już na początku zakładasz, że „musisz” kupić właśnie to mieszkanie, trudniej będzie Ci zrezygnować, gdy cena przestanie być korzystna. Warto mieć alternatywne oferty i określoną wcześniej maksymalną kwotę zakupu.

• Krytykowanie mieszkania tylko po to, aby obniżyć cenę. Wyliczanie każdej wady może zostać odebrane jako próba deprecjonowania nieruchomości. Skuteczniejsze jest odwoływanie się do konkretnych kosztów, np. remontu łazienki, wymiany instalacji czy okien.

• Składanie przypadkowej oferty. Propozycja niższa o 10% tylko dlatego, że „tak się negocjuje”, nie ma mocnego uzasadnienia. Lepiej oprzeć ją na cenach podobnych nieruchomości, stanie lokalu i przewidywanych wydatkach po zakupie.

• Ujawnianie maksymalnego budżetu. Sprzedający nie musi wiedzieć, jak wysoki kredyt możesz potencjalnie otrzymać. Zdolność kredytowa określa Twoje możliwości finansowe, ale nie wyznacza wartości nieruchomości.

• Negocjowanie bez wcześniejszego sprawdzenia mieszkania. Rabat nie powinien rekompensować ryzyk, których jeszcze nie znasz. Przed złożeniem oferty warto sprawdzić stan techniczny i prawny nieruchomości oraz dokumenty związane z lokalem.

• Ustalanie zbyt wysokiego zadatku przed decyzją kredytową. Duża wpłata może zwiększyć ryzyko finansowe, jeśli bank odmówi finansowania, a umowa przedwstępna nie określa jasno skutków takiej sytuacji.

Dobra negocjacja nie polega więc wyłącznie na uzyskaniu jak największego rabatu. Jej celem powinno być ustalenie ceny, która jest uzasadniona rynkowo i jednocześnie bezpieczna dla Twojego budżetu.

Przykład negocjacji ceny mieszkania przed wnioskiem kredytowym

Załóżmy, że mieszkanie jest wystawione za 650 000 zł.

Po analizie ofert w okolicy stwierdzasz, że podobne mieszkania kosztują około 620–640 tys. zł. Dodatkowo lokal wymaga wymiany podłogi i remontu łazienki.

Zamiast powiedzieć:

„Dam 600 tysięcy i ani złotówki więcej”,

możesz przedstawić propozycję w ten sposób:

„Mieszkanie odpowiada mi pod względem lokalizacji i układu. Porównałem jednak podobne lokale w okolicy, a tutaj muszę dodatkowo uwzględnić remont łazienki i podłogi. Jeżeli możemy ustalić cenę 610 tys. zł, jestem gotowy sprawnie przejść do umowy przedwstępnej i procedury kredytowej”.

Sprzedający proponuje 635 tys. zł.

Ty podnosisz ofertę do 620 tys. zł.

Po kolejnej rozmowie strony ustalają 625 tys. zł.

W efekcie cena spada o 25 000 zł względem ogłoszenia.

Jeżeli całe 25 000 zł musiałbyś wcześniej sfinansować kredytem, negocjacja nie oznacza jedynie 25 000 zł niższej ceny. Ograniczasz też kapitał, od którego przez kolejne lata bank naliczałby odsetki.

Czy warto negocjować cenę, gdy mieszkanie jest bardzo atrakcyjne?

Tak, ale trzeba uwzględnić sytuację rynkową.

Jeżeli atrakcyjne mieszkanie pojawiło się właśnie w sprzedaży, ma rozsądną cenę i zainteresowanych jest kilku zdecydowanych kupujących, agresywna negocjacja może oznaczać utratę oferty.

Z kolei nieruchomość wystawiona od kilku miesięcy, wymagająca remontu albo wyceniona wyżej niż porównywalne lokale daje zwykle więcej argumentów do rozmowy.

Skuteczne negocjacje nie polegają więc na tym, aby zawsze uzyskać największy możliwy rabat. Chodzi o zakup nieruchomości za cenę, którą potrafisz uzasadnić i bezpiecznie sfinansować.

Czy najpierw negocjować cenę, czy składać wniosek o kredyt?

Najpierw ustal cenę i warunki transakcji, a następnie składaj docelowy wniosek kredytowy.

Nie oznacza to jednak, że przygotowania do kredytu powinieneś rozpocząć dopiero po negocjacjach.

Najbezpieczniejsza kolejność wygląda tak:

1. sprawdź swoją orientacyjną zdolność kredytową,

2. określ dostępny wkład własny i rezerwę na dodatkowe koszty,

3. porównaj oferty kredytów hipotecznych,

4. znajdź i zweryfikuj nieruchomość,

5. negocjuj jej cenę,

6. ustal warunki umowy przedwstępnej,

7. dopiero wtedy złóż wnioski kredytowe dotyczące konkretnej transakcji.

Dzięki temu wchodzisz do negocjacji ze świadomością własnych możliwości, ale nie dopasowujesz ceny mieszkania do maksymalnej kwoty, którą bank potencjalnie może Ci pożyczyć.

Podsumowanie

Negocjowanie ceny nieruchomości przed złożeniem wniosku kredytowego ma znaczenie znacznie większe niż samo uzyskanie rabatu.

Niższa, racjonalnie ustalona cena może ograniczyć potrzebną kwotę kredytu, zmniejszyć kwotę własnych środków potrzebnych do transakcji i obniżyć przyszłe koszty finansowania. Jednocześnie musisz pamiętać, że bank przeprowadzi własną ocenę wartości zabezpieczenia.

Dlatego nie zaczynaj od pytania: „ile procent mogę utargować?”.

Najpierw ustal realną wartość nieruchomości, sprawdź jej stan prawny i techniczny, policz koszty oraz wyznacz własną cenę maksymalną. Następnie przedstaw sprzedającemu konkretną, uzasadnioną propozycję.

A jeśli druga strona nie chce zejść do poziomu, przy którym zakup jest dla Ciebie finansowo bezpieczny? Rezygnacja również może być dobrą decyzją. Przy kredycie zaciąganym na wiele lat kilka emocjonujących minut negocjacji nie powinno decydować o zobowiązaniu, które będzie obciążało Twój budżet przez kolejne dekady.

Źródła:

Narodowy Bank Polski – raporty i dane dotyczące rynku nieruchomości mieszkaniowych.

Komisja Nadzoru Finansowego – Rekomendacja S dotycząca kredytów zabezpieczonych hipotecznie.

Ministerstwo Sprawiedliwości / Gov.pl – informacje o księgach wieczystych i weryfikacji stanu prawnego nieruchomości.

Ustawa z 23 marca 2017 r. o kredycie hipotecznym oraz o nadzorze nad pośrednikami kredytu hipotecznego i agentami.

Kodeks cywilny – przepisy dotyczące umowy przedwstępnej i zadatku.